ความคิดของตัวเราเอง ...

บางครั้ง..

คนเราก็ต้องการที่สงบๆ เพื่อคุยกับตัวเอง

และบางครั้งเราก็ต้องลองอยู่กับตัวเองนิ่งๆ

เพื่อการเรียนรู้ที่จะค้นพบตัวตนบางอย่างของเรา..

แต่ในบางเวลา..

การเคลื่อนไหว?ก็ไม่ได้หมายถึงว่าใจไม่นิ่ง

ตราบใดที่ใจยังอยู่กับตัวและเรายังสามารถควบคุมตัวเองได้

การก้าวเท้าออกไปนอกบ้านก็อาจจะเปิดมุมมองใหม่เข้ามาในใจ

และขุดตัวตนบางอย่างที่ฝังอยู่ลึกๆ ในตัวเราออกมาให้เห็น..

ถ้าไม่ออกไปเห็นโลกบ้าง

ถ้าไม่ลองมองดูใครบ้าง

ก็ไม่มีวันรู้ความคิดของตัวเอง

การได้พบเจอผู้คนตามสถานที่ต่างๆ

จึงมิใช่แค่การเรียนรู้ความเป็นไปของสังคมเท่านั้น

แต่กลับเป็นการเรียนรู้ตัวเอง

จากการนำตัวเองไปปะทะกับโลกภายนอก

เราจะปกป้องตัวเองอย่างไร

เราจะปฏิบัติกับโลกภายนอกอย่างไร

เราจะเอาตัวรอดได้ไหม..

ถ้าไม่ลองก้าวขา?ก็ไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งได้

นั่นคงเป็นสัญญาณที่บอกให้เรารู้ว่า...

นอกจากเราจะสามารถค้นหาตัวเองจากความสงบแล้ว

เรายังสามารถค้นพบตัวเองจากความวุ่นวายได้ด้วย...

ลองเปลี่ยนความคิดชีวิตก็สุขได้ ...

การพลิกมุมความคิดหรือปรับให้เป็นไปในทางที่ดีนั้น
เปรียบเหมือนการรู้จักสร้างมุม มองหลายๆอย่างให้กับตัวเราอย่างมีทิศทาง
ดั่งเช่นกรณีการมองแก้วน้ำหนึ่งใบที่มีทั้งที่จับลวดลายและ ทรวดทรงต่างๆ..

บางคนเห็น..เพียงที่จับอย่างเดียว

แต่ไม่สามารถมองเห็นรายละเอียดที่เป็นลวดลายหรือทรวดทรงได้

บางคนเห็นเพียงลวดลายอีกด้านหนึ่ง

แต่ไม่สามารถมองเห็นด้านที่ใช้ จับได้

คำตอบของทั้งสองความเข้าใจจึงมีความแตกต่างกันออกไป..

“เพราะการมองที่ไม่เหมือนกัน”

 การมองที่ไม่เหมือนกันไม่ใช้เรื่องเลวร้าย
เพราะเป็นเพียงสิ่งที่ทำให้เกิดความแตกต่างเท่านั้น
แต่หากความแตกต่างถูกจัดให้เกิดเป็นความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน
ทุกมุมมองที่เห็นจะถูกปรับให้เกิดความสัมพันธ์
และเป็นความงามในความแตกต่างที่มี..

คนฉลาดจะรู้จักพลิกมุมมอง
เพื่อให้เห็นสิ่งต่างๆ ในหลากหลายมิติ
หรือไม่ก็รู้จักที่จะเคลื่อนตัวเองเข้าไปหา
เพื่อสำรวจสิ่งเหล่านั้นได้ละเอียดมากขึ้น
สิ่งที่ได้รับรู้ก็จะเกิดเป็นมุมมองใหม่
ที่ทำให้เห็นสิ่งเดิมแต่กลับมีความหมายที่มากกว่า..

เพราะรู้จักพลิกมุมของความคิด
และปรับเปลี่ยนให้เกิดเป็นคุณค่าในสิ่งที่มี
ชีวิตจึงได้พบสิ่งที่หลากหลายในความต่างแต่ลงตัวได้
ทำให้เกิดการเรียนรู้จากสิ่งเหล่านั้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด..

การพลิกมุมความคิดแล้วปรับให้เกิดเป็นมุมมองใหม่ในทางที่ดี
อันเนื่องมาจากการฝึกจิตที่ดีแล้ว
จึงนำความสุขมาให้เสมอ
แม้ว่าเราจะตกอยู่ในสถานการณ์ใดก็ตาม..

..ปรับที่ใจและเริ่มแก้ไขที่ตัวเรา แล้วสิ่งดีที่รออยู่ก็จะวิ่งตามมา..

จงมองให้เห็นความสุข ...

    ชีวิต การงาน และความรัก นั้นเกี่ยวข้องกัน

การงานไม่ได้หมายถึงชีวิต แต่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

ความรักไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับชีวิต แต่จะทำให้ชีวิตรู้สึกยิ่งใหญ่..

     เราควรเรียนรู้ที่จะมีความสุขและนึกถึงความตายว่าคือปลายทางของชีวิตที่เราจะเดินไปพบคนที่เราเคยสูญเสียไป..

    ถ้าเพียงเราคิดอย่างนั้นเราจะอยู่กับชีวิตด้วยความเบิกบานและความรักอย่างที่มันควรจะเป็น

ความสุขส่งผ่านมาจากใจและสังเกตได้จากนอกกาย…

สยามเมืองยิ้ม ...

คนไทยสมัยนี้เครียดกันง่ายจัง

วันๆ หนึ่งต้องพบกับความทุกข์ใจ ไม่สบายใจ กังวลใจ กันหลายๆ ครั้ง

ไม่เหมือนกับคนไทยสมัยโบราณที่กว่าจะเกิดความเครียดขึ้นมาได้...

 โน่น..ต้องมีเสือบุกเข้ามากินวัว โจรบุกเข้ามาปล้น

ถึงจะเกิดความเครียดกันทีหนึ่ง เรียกว่า วันๆ หนึ่งแทบจะไม่รู้จักความเครียดกันเลย

ใบหน้าคนไทยสมัยก่อนจึงมีแต่รอยยิ้ม..

พวกฝรั่งซึ่งเป็นคนมาจากวัฒนธรรมอื่นมาเห็นเข้าพากันแปลกใจ

ว่าทำไมคนไทยอารมณ์ดีกันจัง ก็เลยตั้งชื่อว่าให้ว่า "สยามเมืองยิ้ม"

บ่อเกิดแห่งปัญญา ...

เราต้องเข้าใจชัดเจนทั้งสองอย่าง

ในการปฏิบัติของเรา เราต้องพยายามติดตามดูความรู้สึกนึกคิด

ตลอดวันตลอดคืน ไม่ใช่ปฏิบัติเฉพาะเมื่ออยู่ที่วัด

ตั้งแต่นี้ต่อไป ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน อยู่ที่บ้าน อยู่ที่ทำงานหรือเที่ยวไป

ก็ตามพยายามคอยระวังความรู้สึกนึกคิดของตัวเองติดตามศึกษา..

 ความจริงเราไม่ต้องทำอะไรมาก

เพียงแต่คอยสำรวมระวังคอยสังเกตว่า

เรามีความรู้สึกอย่างไร คิดอย่างไร

ให้มีสติสัมปชัญญะ ระลึกรู้อยู่ รู้สึกตัวอยู่เสมอ

อันนี้ให้ถือเป็นหน้าที่ของเรา

เราไม่ต้องอ่านหนังสือหรือฟังเทศน์ อะไรมากมาย

เพียงแต่พยายามเปลี่ยนนิสัยให้ เป็นคนช่างสังเกต

คือ สังเกตความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง

สังเกตว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ กำลังพูดอะไร กำลังคิดอะไร

การปฏิบัติเช่นนี้ การพยายามติดตามสังเกตเช่นนี้จะทำให้เกิดปัญญา

เสียงของความเงียบ ...

     จิตใจของเรานั้นไม่เคยได้อยู่ในความเงียบที่แท้

ตราบใดที่เรายังยึดติดกับโลกภายนอกอยู่…

เสียงที่ไม่ใช่เสียงของเราจะดังก้องอยู่ในจิตใจของเราตลอดเวลา

ถ้าต้องการอิสระ ถ้าต้องการความเงียบที่แท้

จงปล่อยให้ใจให้หลุดพ้นจากสภาพลวงที่อยู่

ล้อมรอบปล่อยมันไป อย่าไปยึดติดกับเสียงนั้น

แล้วเราจะได้พบกับความเงียบที่แท้

ที่ที่เสียงแห่งความลวงไม่มีวันเข้าไปถึง...

      ในความเงียบที่แท้นั้นเอง เราจะได้ยินเสียงของหัวใจใครบางคน

ที่ถูกลืมทิ้งไว้ในความเงียบนั้นมาเป็นเวลานานแสนนาน…ก็คือ...

"เสียงของตัวเรา" นั่นเอง…

ปรัชญา..ความพอเพียง ...